Een passievrucht vol uiterlijk schoon aan de horizon
een heldere stem die daar voor mij zong
een lokmiddel naar een onbeschrijfelijke schoonheid
nog voor ik haar kon aanschouwen, was ik haar al kwijt...
Een slok van de borrel en zij verdween,
het was slechts een hersenspinsel, een verschijning
die zojuist voor mij verscheen...

mei 2008

Als een zandloper
Korreltje voor korreltje
De tijd tikt onverschillig door
Is er een moment, waarop dit stopt?

Als een zandloper,
Korreltje voor korreltje
Steeds een stapje dichterbij
Een stapje, naar een wereld van perfectie

Als een zandloper,
Korreltje voor korreltje
Wachtend tot de korrels op zijn
Wachtend, tot het stopt

Als een zandloper
De laatste korrel is gevallen
De laatste loodjes zijn gelegd
En met een klap, is alles weg.

Perfectie is geboren
De zandloper verdwijnt
Zijn laatste taak volbracht
De wereld is verlost

Verlost, van zichzelf.
Want een perfecte wereld,
Is een wereld
Die niet bestaat.

november 2007

Verlatenheid kreunt door het woud
Stekelige bruine schillen
Liggen broederlijk naast elkaar
Als jonge levenloze egeltjes
Met gebarsten buikjes
De kastanjeboom wuift
Met groengele wimpels
Aangemoedigd door een bries
Die een kou heeft gevat

Een dominospel van dorre dode takken
Opgedrukt door gespierde zwammen
Hunkerend naar licht
Rood van inspanning
Uit hun witte vel gesprongen
Een levend kerkhof

Langs donkere, stramme stammen
Snijden zonnestralen
Als lichtende messen
Ze verdwijnen in de matblauwe regenjasjes
Van glunderende bosbessen

Verstomd staart het terras mij aan
Door een masker van dennennaalden
De grijze bank strekt zijn armen uit
Naar de verroeste benen van de smeedijzeren tafel
Hurkend op het gegroende blad
Lijkt een witte stenen kip te broeden
In kille, klamme eenzaamheid

Vogels in de lente geboren,
Herrezen uit hun pubertijd,
Vliegen zoekend naar insecten
Hun kinderwijsjes zijn zij vergeten
De ouden hebben het kroost verloren
Onwennig schijnen zij te staren
In de koude, helder blauwe lucht
Die de verslagen somberheid verlicht
Als van warme kruidenthee,
Verraadt dampende adem
De roerloze silhouet van een ree

Huppelend verdwijnen twee konijnen
Na een spiedende rechtopstand
Tussen het alles verhullend kreupelhout
Nageoogd door een vervallen schuur
Met een bladermuts en roodomrande ramen

Even, in de ineengekrompen stilte,
Meen ik de stem van de herfst te horen
Of was het een winterse diepe zucht
Van het vermoeide, inslapende woud
Dat zijn paradijselijke tooi heeft afgelegd
En als een deken heeft uitgespreid
Over zijn bed
Het woud, dat zijn rust gevonden heeft
Zwijgt
In alle dalen

herfst 2007

Soldaten die tegen houden
Mensen voor hun neus
Kinderen meegenomen, vrouwen vermoord
Mensen niet begraven
Ik noem dit gestoord

Kinderen in kampen
Zonder ouders, helemaal alleen
Bang, dood en doodsbang
Ze kunnen niet slapen
Deze tijd duurt nu al te lang

januari 2007